Het is genoeg.

Ik zit in de trein, met zachte relax muziek aan. De kale bomen flitsen voorbij door de nevelflarden heen… Mijn gedachten gaan uit naar zieke en verdrietige vrienden, naar mijn oma en mijn moeder. Mijn gedachten staan stil bij alle mooie en warme (groei)momenten die ik mee mag maken met mijn liefdes, mijn beste vriendinnen en vrienden. Met mijzelf 🙂 en dan ben ik zo blij dat ze er voor me zijn ❤ Alleen verderop stokken mijn gedachten bij al het verdriet. Bij de moeilijke keuzes die ik heb gemaakt…. Bij alle kritiek die ik de laatste weken te verstouwen heb gekregen….. Hoe slecht ik voor mezelf soms opkom en hoeveel effect dat heeft. Hoe ik vast zit in een eindeloze cyclus van zelf-analyses omdat ik het altijd maar beter wil doen. Klaar ermee!

Wanneer ik door de duinen wandel zie ik allemaal kale bomen. En sommige relaties voelen nu ook zo…. Deze kale dode bomen zijn anders, maar nog steeds prachtig en doen veel goeds voor hun omgeving. Het is dan nog steeds een succesvolle boom. Net zoals dat die oude relaties allemaal op hun eigen manier nog steeds succesvol zijn geweest.

Daarna -voel- ik dat het genoeg is geweest. Gewoonweg even genoeg. Ik ben er klaar mee.
Als je écht wil weten hoe het met me gaat, dan mag je me dat voortaan vragen.

Nawoord

Minder praten, minder analyseren, minder social media, minder whatsapp, minder hangouts, minder mail, minder iedereen aanspreken, minder mensen hun vangnet zijn, minder me druk maken, minder werken, minder gedoe, minder verantwoording afleggen en 🙂 veel minder energie kwijt zijn!

Meer mijn telefoon op flightmodus, meer slapen, meer -met aandacht- koken, meer vrienden zien, meer goede gesprekken met mijn geliefden gevoerd, meer buiten geweest, meer dansen bij de bushalte, meer inhoud in mijn leven, meer rust, meer alleen zijn, meer zelfwaarde, meer gekke dingen doen, meer aan mijn huwelijk doen, meer loslaten en uiteindelijk meer lol!

It costs so much to be a full human being, that there are very few who have the enlightenment, or the courage, to pay the price…. One has to abandon altogether the search for security, and reach out to the risk of living with both arms. One has to embrace the world like a lover, and yet demand no easy return of love. One has to accept pain as a condition of existence. One has to court doubt and darkness as the cost of knowing. One needs a will stubborn in conflict, but apt always to the total acceptance of every consequence of living and dying.
    — Morris West

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s